Zwabbertank

Arusha National Park, Momella Lake

(12 maart 2018)

Ondanks het geringe verschil in tijd niet optimaal geslapen. Om 5:50 uur reeds wakker. Nederlandse tijd: 3:50 uur. Maar dat mogen we niet als uitgangspunt nemen.

Onze huidige accomodatie, Onsea House, ligt aan de rand van een in een dal gelegen bewoond gebied, aan de voet van de Maru (op één na hoogste berg van Tanzania). Prachtig uitzicht, en de zon brak door. Het is low season, dus weinig andere gasten.

Zoveel honden als we gisterenavond hoorde blaffen, zoveel hanen waren er aan het kraaien vanmorgen vroeg. Het lijkt wel alsof iedereen in het dal een eigen hond en haan heeft.

De auto werd (toch) om 10:00 uur gebracht. Hij ziet er niet zo strak uit als op de foto's op de website van de reisorganisatie. Deze auto heeft al wat meegemaakt. Maar het is een echte safarijeep. 

Ruimte voor zeven personen. Twee reservewielen achterop. Een dak dat omhoog kan zodat je staande in de auto de omgeving kan bekijken. Een neus die wel vijf meter lang lijkt als je achter het stuur zit.

We kregen informatie over hetgeen zich in de auto bevond. De krik werd, op verzoek, gedemonstreerd. Dat ging allemaal niet makkelijk. Dat gaat nog minder makkelijk als ik het zelf moet doen, dus hopen dat we dat ding niet nodig hebben. Ook nog even gevraagd naar het inschakelen van de 4WD en de lager gearing. Maar goed ook, want het is niet een kwestie van een pook in de juiste stand zetten. Op de voorwielen zelf moet ook nog iets omgezet worden.

Bij de receptie nog even gevraagd naar een goede supermarkt om wat proviand in te slaan, en daarna op weg. Bestemming: kanoën op Small Momella Lake, in Arusha National park. De auto rijdt als een zwabberende tank, en heeft een draaicirkel van een dorpsplein. Maar voelt wel als het ultieme vervoermiddel voor ons safari-avontuur. De route naar het park was ook al een belevenis op zich. Verkeer is chaotisch, met alle in - en uitvoegende taxibusjes, brommers en mensen die langs de weg liepen met gesprokkeld hout op hun hoofd.

De supermarkt niet gevonden, en de afslag naar Arusha National Park gemist. Een goede auto hebben betekent niet dat je ineens ook goed kun navigeren. Met behulp van Google Maps en de GPS de juiste weg gevonden. Maar nog geen eten en drinken.

Het duurde even voordat we de vergunning voor toegang tot het park konden bemachtigen. Er was een stel voor ons, met onvoldoende cash, en genoeg credit cards maar niet één waar ze ook daadwerkelijk mee konden betalen. Onze creditcard deed het gelukkig wel goed, dus op naar het kleine restaurant om takeaway lunch te halen. Er was één keuze: pannenkoeken. Dus makkelijke kiezen. Er zou nog een restaurantje bij de Momella Gate zijn, mogelijk dat we daar nog wat anders konden krijgen. Lopend naar de auto werden we in het Nederlands aangesproken, door iemand die toch duidelijk een native leek te zijn. Leuk gesprek. Hij had een tijdje in Nederland gewoond, en noemde op waar hij allemaal was geweest. Ik gaf aan dat wij ook wel door heel Tanzania wilde reizen, maar dat dat in vergelijking met Nederland qua afstand toch een heel verschil was. Utrecht was een leuke plek, en de Hollanders waren open en aardige mensen. Aldus de local.

In het park de beoogde afslag richting de plek waar we zouden gaan kanoën, gemist. Nou, niet echt gemist, maar op de bewegwijzering stond het meer niet aangegeven. Een heel eind omgereden dus, maar dat was geen straf, er was van alles te zien: giraffes, buffels, wrattenzwijnen en bavianen. Deze omgeving was toch weer heel anders dan we eerder in Afrika hebben gezien. Geen uitgestrekte vlakte zonder groen, maar meer een dichtbegroeid tropisch regenwoud. 

Bij Momella Gate een pitstop gehouden, en het restaurantje gecheckt. Enige item op het menu: pannenkoeken! Die hadden we reeds op voorraad, dus weg vervolgd richting Small Momella Lake. Bij het meer aangekomen direct twee hippo’s gespot. Altijd welkom op een plek waar je van plan bent in een kano te stappen. Er was een hoger gelegen picknickplaats, maar we zijn bij de auto, vlakbij het meer, aan de lunch begonnen. Na één hap pannenkoek werden we aangesproken door twee mensen in een Jeep. Het waren onze gidsen voor het kanoën. Afgesproken om ze te volgen naar de kano's, en dat was een goed idee. We hadden de plek anders waarschijnlijk niet gevonden, ook al waren we er vlakbij.

Het begon inmiddels te regenen. Het was volgens verwachting. Maar de timing was ongunstig. Dus getwijfeld, maar toch het water op gegaan. Joska in de regenponcho. Ik niet, dacht dat het allemaal wel mee zou vallen. Hele mooie omgeving, leuke activiteit, maar op een gegeven moment regende het te hard om nog leuk te zijn, en besloten we terug te gaan. We waren met twee kano's, en deden nog een wedstrijdje op de weg terug. Gabriel en ik hebben gewonnen. Joska had nog bezwaar ingediend tegen de uitslag, iets met sprint en marathon, maar dat is door de blog commissie als niet-ontvankelijk verklaard.

Na weer aan wal te zijn gegaan, de gidsen gevraagd wat de beste route terug was. Ze zijn ons voor gegaan, en wezen ons de weg richting Arusha gate. Dit was de route met meer wildlife, de gamedrive route, met minder toeristisch verkeer. Nog even een uitstapje gemaakt naar een viewpoint, en dat was een goede keuze. In eerste instantie leek dit niet zo, omdat de weg smaller en minder begaanbaar was dan de overige routes in het park. Maar uiteindelijk maakte de vista dit allemaal goed. Uitzicht over het dal, het meer, op de Maru, en de Kilimajaro denken we. Dat laatste was moeilijk te bepalen, omdat de berg voor een groot deel in de mist en de wolken verscholen zat.

Uiteindelijk bleek het navigeren, en het rijden door het park, uitdagender te zijn dan ik vooraf had ingeschat. Dit was dan ook een goede oefening voor de rest van de vakantie. De dag was uiteindelijk echter ook meer indrukwekkend dan vooraf bedacht. Een goed begin!