( 17 maart 2018)
Half zeven weer wakker. Het was mistig, dus geen uitzicht op Ndutu. Bij het ontbijt de kaart erbij gepakt, en tips gekregen van Maliaki voor te bezoeken gebieden. Onder andere Moru en Simba Kopjes waren aanraders om katachtigen te zien. Hij vertelde ook nog dat we bij vertrek mogelijk een rondje om Ndutu zouden kunnen rijden om de kuddes te zien. De weg was niet heel best daar echter. Op de grens tussen Ndutu en Ngorhongorho was een betere weg aangelegd. Eventueel zouden we die op en neer kunnen rijden.
Plan was dus om naar het gebied genaamd Moru te gaan. Zelfde richting als de dag ervoor, echter ergens een afslag naar links nemen. De eerste spot van deze gamedrive was een kleine jakhals. Hij zat blijkbaar in de buurt van een vogelnest, want enkele vogels probeerden het dier te verjagen.
De afslag hadden we gemist, en op Maps was te zien dat we veel te ver door waren gereden. Er stopte een ander voertuig, en we gaven aan dat we de weg naar Moru zochten. We konden de gids volgen, hij zou ons de afslag wijzen. Toen we daar waren, stapte hij uit, en vroeg ons of we wisten waar we heen gingen. We vertelde hem onze plannen. Hij raadde ons die echter af. Moru was slecht begaanbaar. De Great Migration was gaande in een gebied aan de andere kant van de hoofdweg, maar daar had hij zelf de dag ervoor vijf uur vastgezeten. We konden beter in central rondkijken. Hij wees op de kaart een gebied aan waar mogelijk katachtigen te vinden zouden zijn.
In eerste instantie hadden we gemeld dat we op zoek waren naar een neushoorn. Zijn advies was om naar de Ngorhongorho krater te gaan. Daar had je geen gids nodig, kon je zelf rijden, en kon je beter een neushoorn vinden. Hij vroeg of we enkel de auto hadden gehuurd (dus zonder gids). Na bevestigend antwoord begon hij de zin “you guys are…”, maar maakte deze niet af.
Zijn advies was ook nog om naar het informatiecentrum te gaan, en daar een gids te zoeken. Geef die wat geld was het advies, en dan zou je die kunnen volgen.
Inderdaad naar het informatiecentrum gereden, voornamelijk voor een pitstop. Daar nog dieren gespot, de —- Rat-famlilie?. Nog even de kaart bekeken, en besloten om toch zelf op pad te gaan, en de locatie te zoeken waar de gids het over had.
Onderweg enkele vechtende hippo’s kunnen aanschouwen. Nog even rondgereden, maar het leek er niet op dat we een luipaard of cheetah zouden kunnen vinden. Omdat het zien van de Great Migration één van de voornaamste redenen was dat we hier waren, besloten om terug te rijden naar de gate, en Ndutu te verkennen. Ondanks dat er geen echte migratie te zien was, was dit wel de plek waar grote kuddes zebra's, gnoes en bokjes te zien zouden zijn.
Op die terugweg nog een mazzeltje: negen luie leeuwen vlak langs de weg! De hippo’s waren ook nog in het water verderop, maar lieten zich minder goed zien.
Op de heenweg waren er eigenlijk geen kuddes te zien aan deze kant van de gate, en die waren er nu weer wel. De dieren waren dus wel degelijk in beweging. En verderop ook weer ons koppeltje leeuwen gespot! Het mannetje had een beetje een ‘bad hair day’.
Op Ndutu waren er enorm veel beesten, voornamelijk zebra’s en gnoes. Ook waren er enkele hyena’s. Er staken wat gnoes rennend de weg over. Zo leek het toch nog een beetje op de migratie. Er waren veel kleine zebbies en wildebeestjes in de kuddes.
De eerste afslag naar Ndutu even overgeslagen, omdat we niet wisten wat de conditie van de wegen daar zou zijn. Besloten om eerst naar de weg langs de parkgrens te rijden. Daar aangekomen leek deze op Ngorhongorho gebied te liggen, en niet binnen het Serengeti park. Hier had Maliaki ons al voor gewaarschuwd. Zonder vergunning in het andere park rijden zou je een boete op kunnen leveren. Er kwam een gids aanrijden. Hem aangehouden om te vragen of we de weg op konden zonder problemen. Volgens hem was dat geen probleem. Hij vroeg ons waar we vandaan kwamen, en gaf aan dat hij ons eerder had gezien, en vond dat ik goed kon rijden. We waren opgevallen blijkbaar. Niet zo moeilijk te onderscheiden ook natuurlijk. Maar over die driving skills verschilden we licht van mening.
Besloten om toch richting Ndutu binnenland te rijden, ondanks dat we eigenlijk wel wisten dat we hiervoor niet de juiste papieren hadden. Hoe ver we ook reden, we bleven tussen de zebbies en de gnoes door rijden. Na enige tijd omgekeerd, om toch ook nog even de andere afslag, dichter bij ons kamp, te proberen. De weg was eigenlijk prima. De auto stilgezet, en uit het dak de dieren gadegeslagen. Werkelijk wonderlijk.
Als je de Great Migration wilt zien, dan wil je eigenlijk de kuddes zien die moeite doen om een rivier over te steken, met honderden, duizenden tegelijk. Ondanks dat we dat fenomeen niet direct hebben kunnen aanschouwen, was deze missie toch geslaagd!
Dus tevreden terug naar het kamp, voor een sundowner buiten. Deze keer liepen de zebra’s nog dichterbij in de ‘voortuin’.
Regen en onweer tijdens het diner. We aten Swahili-stijl, dus geen voor- en nagerecht. Vanwege de regen besloten om direct na het eten naar de tent te gaan. Scheelt door de regen heen en weer lopen naar het toilet. In de teng nog even wat foto’s van eerder die dag bekeken.
Joska wilde haar boek lezen, maar daar kwam het niet van. Een leeuw brulde luid. Die zat heel dichtbij! Licht uit, laptop dichtgeklapt, luisteren naar wat er zou gaan gebeuren. Spannend! Beetje te spannend misschien. Ondanks dat leeuwen tentdoek als stenen muur beschouwen, en er dus waarschijnlijk niks zou gebeuren, waren wij daar niet gerust op. De voorkant van de tent was doorzichtig, dus het donker in turen om te kijken of de leeuw langs zou komen. Personeel was buiten met zaklampen, om de boel in de gaten te houden (zo namen we aan). Maar op een gegeven moment leken ze het niet meer zo interessant te vinden. Door de regen op de tent konden we niet veel anders meer horen dan af en toe luid gebrul. Ik moest naar de w.c. Deze was buiten, maar wel voorzien van tentdoek omheining. Het zou veilig zijn deze ’s nachts te gebruiken, aldus instructies die we in het Green Camp in lake Mayara hadden gekregen, en die later ook door Cliff werden bevestigd. Desondanks even gewacht, hopende dat de leeuw wat verder bij onze tent vandaan weer zou laten horen.
Uiteindelijk toch maar even geweest, ondanks dat de leeuw nog dichtbij was. En daarna onder de wol. Het duurde wel even voordat we konden slapen. Overnachten in een tent middenin de wildernis geeft toch wel een extra dimensie aan een Safari-vakantie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten