Twee op reis

Manyara, Ngorhongorho, Serengeti

(Donderdag 15 maart 2018)

Om 6:45 uur genoten van een Safari-style douche, warm water uit de waterzak, gecombineerd met frisse regendruppels. Ontbijt, met zicht op de rivier waarin veel meer water stond dan de dag ervoor. Volgens Nuru zou deze rond tienen vol staan met water, de beste tijd om naar de waterval te gaan zei hij. Maar wij moesten verder. Spullen gepakt, en nog even gedag gezegd tegen John en Tracy. Nog de tips over de differential lock geverifieerd, en vervolgens om kwart over acht richting het volgende Green Camp.

Kort na vertrek begroet door enkele waterbucks en impala’s. De overige dieren hadden zich blijkbaar verscholen, met uitzondering van de bavianen natuurlijk.

Getankt bij een vaag klein pompstation. De jongedame was blijkbaar blij om ons als klant te mogen begroeten. Engels verstond ze niet zo best, en het leek of ze nog nooit van dollars had gehoord. We hadden 218 kilometer gereden sinds de vorige tankstop. Er ging ruim 35 liter bij, en er werd wel moeiate gedaan om de tank inderdaad vol te druppelen. Met deze rijstijl verstookte ons ‘paard’ een liter diesel elke zes-en-een-beetje kilometer. Hij moest er echter hard voor werken, dus het dorstige gedrag was niet geheel verrassend.

Bij een grote kruising nogmaals naar de pomp. Niet omdat de tank alweer leeg was, maar vóór je een nationaal park inreed was het verstandig een volle tank te hebben, aldus een medewerker van het autoverhuurbedrijf. En aangezien we geen idee hadden waar we konden tanken, voor de zekerheid maar weer vol laten druppelen. Bij de pomp kwamen locals hun koopwaar aanbieden. Shirtje gekocht, armbandje gekocht, maar het was vervolgens niet voldoende. Eén van de dames bleef aandringen om meer te kopen. Een medewerker van het tankstation leek te willen ingrijpen, maar deed dat uiteindelijk niet.

Om vanuit Manyara in de Serengeti te komen moet je door Ngorhongorho park. Bij de gate naar het kantoor om een vergunning te halen. Joska bleef in de auto wachten. Met de ramen open. Dat was achteraf niet zo’n goed idee, want het stikte er van de bavianen. Joska zat lekker een boekje te lezen, toen er ineens een aap voor het open raam hing, die gezellig bij Joska in de auto wilde. Joska gilde het uit, en sloeg met haar boek. Ze wist het beest uiteindelijk weg te jagen. Flink geschrokken! Ik moest lachen toen ze het vertelde, maar ondanks dat het goed afgelopen was kon ze de humor er nog niet van inzien.

Je moest dus, ook als je op doorreis was, een vergunning halen en betalen. Dat kostte ruim 145 doller. Voor dat geld verwacht je (ik dan) dat de wegen goed begaanbaar zijn. Dat was dus niet het geval. Modderig, glad, en vol met slaggate. We reden over de rand van de krater, met links en rechts een indrukwekkende afgrond. Geen vangrails, dus zorgen dat je niet van de weg raakte. In dit wonder der natuur, reden we achter een soort kleine touringcar aan, die een enorme zwarte wolk uitlaatgas achterliet. Dan deed ons paard het zo slecht nog niet. Na enige tijd hobbelen kwamen we langs een uitkijkpunt, maar het was mistig, dus niets te zien.Aangekomen bij Naabi Hill, de toegangspoort tot de Serengeti. Hier moesten we een vergunning voor Serengeti National Park halen. Volgens de GPS moesten we daarna nog bijna twee uur rijden. We hadden de avond ervoor echter met John van Wayo gesproken, en die had uitgelegd dat het kamp op een kilometer afstand van Naabi Gate lag. Er klopte iets niet. Bij het kantoor gevraagd naar de locatie van Wayo Green Camp, en inderdaad, daarvoor moesten we een klein stukje terug, eerste rechts. Bij het eerste tentenkamp rechts konden we dan om de locatie van het Wayo kamp vragen. Nu hadden we ineens tijd over. Hadden we dus best eerst even van het uitzicht op de kuddes op de Serengeti kunnen genieten. We waren na dit avontuur echter vooral blij dat we er waren.Naar het eerste kamp gereden, en dat bleek ‘ons’ kamp te zijn. Cliff wees ons naar de parkeerplaats, en heette ons welkom. We kregen uitleg, maar het meeste was bekend, omdat dit kamp vergelijkbaar was met die bij Manyara. Even heen en weer naar de tent, en vervolgens tijd voor een sundowner. In eerste instantie in de tent gezeten. Het was echter goed weer, dus voor de tent gaan zitten, met hulp van Maliaki, manager van dit kamp, om ons terras gereed te maken.

Het was hier stiller dan bij Lake Manyara. Geen waterval, minder herrie van de ‘schommelende’ krekel. Misschien zouden we hier beter slapen….


Nadat we over het hoogtepunt heen waren, was er beter zicht op de omgeving. Een boma, Masai volk, een enorm meer, en groene vlaktes met wat wildlife. We hadden het dee dat we het park bijna uit waren, en de hoop dat de weg dan beter zou zijn. We waren het park nog lang niet uit, of in ieder geval werd de weg niet beter. We kwamen op een punt waar reeds enkele andere Safari-gangers zich hadden verzameld. En niet om te lunchen, maar omdat een grote overstroming de weg had geblokkeerd. Door de enorme hoeveelheid water die over de weg stroomde, kon niemand verder. En er was geen alternatieve route. Wachten dus.

Diverse jong locals kwamen naar de auto, om om eten of geld te vragen, en om zelfgemaakte sieraden te verkopen. Volgens een van de jongens zou het nog wel twee uur duren voordat we verder zouden kunnen. Sieraden hadden we al gekocht, maar die waren niet goed volgens weer een andere local. De onderdelen van de sieraden hebben een betekenis, een verhaal. Dus van hem ook een armband gekocht. Nu hadden we een echte.

Een van de kids had een goed verhaal. Hij studeerde om advocaat te worden. Hij had nu vakantie, en was dus even thuis. In eerste instantie vroeg hij om schoolspullen. Ik vertelde hem dat we niets bij ons hadden, maar dat we via Pack For Purpose al dat soort middelen hadden gedoneerd. Uiteindelijk eindigde de discussie in dat we dan ook wel geld mochten geven.

Er was natuurlijk geen washroom op locatie, en we hadden er ook geen gezien in de buurt. Schuin achter ons was men bezig een personenbus een heuvel op te krijgen. Aanloop, vol gas, maar uiteindelijk wilde de bus niet verder. Voor zover we hebben kunnen zien is het uiteindelijk niet gelukt. In ieder geval niet voordat we aan de oversteek konden beginnen.


Aan de overkant stonden in eerste instantie geen auto’s. Enige tijd later kwam daar verandering in. Eerst kwam er een vrachtwagen, vergelijkbaar met de mij bekende viertonner. Ook deze kon niet door het stromende water, en moest wachten. Niet lang daarna stond er ook aan de overkant een hele lange rij, met voornamelijk safari jeeps. Interessant om te zien wat de voorrangsregels zouden zijn.

Na ruim een uur zag je inderdaad dat de waterstroom langzaam en geleidelijk afnam. Er liep iemand rond met een schep (heb hem er niks mee zien doen), en mensen begonnen met het verwijderen van rotsen. Na deze overgang hadden we nog een aardig eind te gaan, maar we zouden het kunnen redden voor donker.

Uiteindelijk was de vrachtwagen de eerste die de oversteek waagde. Toen hij de overkant had bereikt, klonk er gejuich. Chauffeurs snelden naar hun auto’s. Meer durfden de oversteek aan, en frappant genoeg gingen eerst een heel stel auto’s vanaf de overkant door het water. Geen first in first out principe hier dus. Nog even afgewacht of iedereen het zou redden. Wij hadden een 'gewone' auto, er waren ook verlengde met extra stoelen. Je zag dat de achterkant door de stroming uit leek te breken. Spannend zat nog dus.

We stonden niet in de rij, maar op een open plek ernaast. Op een gegeven moment geprobeerd in te voegen. Een van de andere chauffeurs was zo vriendelijk ons ertussen te laten. Daar gingen we dan. Joska gevraagd om te filmen, maar die had beide handen nodig om zich vast te houden. Te spannend. Zoveel mogelijk links aangestuurd, mijn voorganger bekeken, en vervolgens in de eerste versnelling, gas erop, door het water gecrosst. Dat ging!

We hadden daarna net voldoende tijd over om de bestemming te halen, volgens de GPS. We dachten dat we het ergste nu wel gehad zouden hebben, maar nee. Voordat we bij de Serengeti in de buurt kwamen, moesten we nog twee keer door een overstroming rijden! Ook hier gekeken hoe de voorganger het deed, of iemand voor gelaten. De tweede oversteek was wat langer, en de auto voor ons leek tot boven zijn banden in het water te zakken! Hier wel gefilmd, totdat we zelf te water gingen, toen werd alleen nog de binnenkant van de auto vastgelegd :)

Bij de laatste oversteek een personenauto voor laten gaan. Als hij het kon…..Na Ngorhongorho park werd het land meer vlak, en hadden we voor het eerst zicht op de Serengeti. Een groene vlakte, zo ver als het oog reikt, met grote hoeveelheden zebra’s en gnoes! Hier deden we het voor, prachtig! We hadden niet echt tijd over, als we voor donker in het tentenkamp wilde zijn, dus we besloten niet te stoppen.

Wat een plek! We zaten op een heuvel, met uitzicht op de Serengeti, of meer gedetailleerd op het Ndutu gebied. Hier had ik op Herdtracker al meerdere keren meldingen over gezien, dat de kuddes er waren gespot. Nou, een deel van die kudde liep hier dus op nog geen vijftig meter afstand voor je langs. En ze zouden nog wel dichterbij komen zei men. Super!

Bij het avondeten hadden we veel ongewenste gasten, soort grote motten. Ze kwamen op het licht af, en zaten op de tafel, tegen je glas en in je eten. Grote licht uit laten doen, en gegeten bij kaarslicht. Dat was al beter.