Lake Manyara, Wayo Green Camp
Dinsdag 13 maart 2018
Geen wekker gezet, uitgeslapen tot half acht. We zouden ruim de tijd hebben om op onze volgende bestemming te komen. Bij uitchecken gevraagd naar een supermarkt, zodat we lunch, drinken en snoep konden kopen. De locatie van de voorgestelde supermarkt in wat meer detail laten beschrijven, omdat we de vorige niet konden vinden.
Door Arusha gereden. Het was druk, we stonden zowaar in de file. Wederom met aandacht moeten rijden. Voordeel van een grote auto is dat men je niet zomaar van de weg drukt.
De dag ervoor hadden we grote waterafvoeren gezien langs de weg. Niet iets waar je met je auto in terecht moest komen, want dan kwam je er niet meer uit. Vandaag een grote stroom water langs en over de weg gezien, met erin een grote hoeveelheid afval.. De afvoeren waren er dus niet voor niets, hier heeft men wateroverlast zo blijkt.
De supermarkt, onderdeel van een shopping mall, was niet te missen. De parkeerplaats en het winkelcentrum werden beveiligd door een particulier bedrijf. Op de parkeerplaats was de luxe al te bemerken, maar eenmaal binnen stapte je echt in een andere wereld. Dit was geen lokale buurtsuper, maar een shopping mall voor de welgestelden. Ogenschijnlijk marmeren vloeren, groot aanbod aan producten, veel personeel in de weer om de vloeren droog en schoon te houden. Naast de supermarkt waren er winkels met allerlei luxe artikelen.
Brood, beleg en water gehaald, en natuurlijk zuurtjes. Nog even gecontroleerd of de GPS ons de goede richting op had gestuurd, en weer op weg.
De omgeving tussen Arusha en de ingang van het park was erg mooi. Heel anders dan we in andere Afrikaanse landen hebben gezien.
Getankt bij een station aan een kruising. Er waren wat locals die sieraden en shirts te koop aanboden. Een shirt en een armband gekocht. Eén van de dames bleef aandringen om nog meer te kopen. Een medewerker leek ons daarmee te gaan helpen, maar deed dat uiteindelijk niet. De dame bleef aandringen totdat we vertrokken. Diesel was 30 dollar, maar vergeten te kijken of er daadwerkelijk diesel in de tank was gegooid, en hoeveel het was. Geen idee dus of we wel waar voor ons geld hadden gekregen.
Bij de ingang van het park moest een vergunning worden aangeschaft. Toegang voor twee personen en een auto, en toeslag voor verblijf, voor twee nachten. Ik had drie dagen ingevuld op het formulier. De medewerker liet me dit naar twee corrigeren, omdat we de derde dag alweer vroeg zouden vertrekken, en het anders wel heel duur werd. We moesten alsnog bijna 500 dollar afrekenen. Parken bezoeken is prijzig. Maar als de medewerker niet had gecorrigeerd was het nog meer geweest.
Om 14:00 uur het park in gereden. Direct na de ingang reeds dieren (bavianen) gespot. De wegen waren dusdanig dat vierwielaandrijving handig was geweest. Je mocht echter niet zomaar uit de auto, dus kon dit niet meer aan worden gezet.
Onderweg was allerlei wildlife te zien: Bavianen, andere apen, roofvogels, hornbills, giraffes, gnoes, flamingo’s en een olifant. We dachten tijd genoeg te hebben, dus niet echt haast gemaakt om op onze eindbestemming te komen. Aangekomen op de verstrekte coordinaten bleek het Green Camp er echter niet te zijn! Het kamp zou inde buurt van het meer, in de bosrand staan. Het was een vrij open vlakte, dus snel even uit de auto om de 4WD in te schakelen. Heen en weer gereden langs het water om het kamp te vinden, maar dat was niet gelukt. De telefoon gepakt, en gebeld met Yusuf. Hij zou een bericht sturen met het nummer van een contactpersoon in het kamp. Die zou ons dan de weg wijzen.
Die persoon gebeld, maar die was niet te verstaan. Weer Yusuf gebeld. Hij zou ons laten bellen door iemand uit het kamp. Ondertussen nog rondgereden, en zowaar twee mannetjesleeuwen gespot! Dat was een meevaller. Maar we begonnen ongerust te worden, want het was eind van de middag, en we wilden niet in het donker rondrijden.
Nuru, van het tentenkamp, belde. Ook die was slecht te verstaan. Het enige dat ik begreep was de vraag of we al bij de Hot Spring waren geweest. En toen werd de verbinding verbroken.
Besloten om weer terug te gaan naar de hoofdweg. Mogelijk zouden we iemand tegenkomen, die we dan de weg zouden kunnen vragen. In de richting van Hot Spring gereden, maar niemand gezien. Weer gebeld, en vervolgens weer Nuru aan de lijn gehad. Hij zou iemand sturen.
Kort daarna opgehaald door een gids van reisorganisatie Wayo. We zaten totaal verkeerd blijkbaar, want het was nog een heel eind terug naar het kamp.
Even voordat het donker werd aangekomen bij ons tentenkamp. Begroet door Nuru, en een ‘rondleiding’ gehad in en om onze tent. Daar was ‘ie dan, ons bush toilet. Een houten kist over een gat in de grond, met een wc-bril erin gemonteerd. En de waterzakdouche. Dat beloofde wat.
Het kamp stond aan een rivier, die nauwelijks water bevatte. Naast de rivier was een bergrand, met een waterval. De waterval maakte herrie genoeg, maar had niet het volume om de rivier te vullen blijkbaar.
Op de oever was een zitplaats met een soort loveseat, en grote kussens. Hier van een drankje genoten. Die hadden we wel verdiend na dit avontuur vonden we.
Schuin achter de zitplaats was de tafel gedekt voor het diner. Lekker gegeten, en kunnen genieten van een super uitzicht op de sterren. Het was helder weer, en je zag hier niet enkel de fonkelende sterren, maar hele nebula.
Achteraf bleek dat het kamp soms wel op de locatie bij het meer stond, maar nu dus niet. De coordinaten waren dus wel voor het Wayo Green Camp, maar voor de verkeerde locatie. We waren dus niet verdwaald, maar niet goed geïnformeerd. Ingrediënten voor een avontuur, en het zorgde ervoor dat we direct al leeuwen hadden gezien.
Tijd voor onze eerste nacht in een tent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten