(Dinsdag 20 maart 2018)
We hadden aangenomen dat we twee nachten zouden blijven, maar bij aankomst werd gemeld dat we drie nachten in Rhotia zouden verblijven. De eerste hele dag zouden we naar de krater gaan, maar voor de tweede hadden we geen plannen. Gisterenavond een extra dagje park bedacht, en wel naar Tarangire.
Onderweg aangehouden door de politie. De agent was heel vriendelijk, maakte een praatje, maar zei vervolgens dat hij wel de auto moest controleren. Alles was in orde, dus we konden door.
In het laatste stukje gravel weg zaten belachelijk veel en hoge drempels. Na de vergunning te hebben gehaald konden we het park in. Mariese had tips gegeven: koffie drinken bij de Tarangire lodge, oostelijk deel bezoeken en “follow the river”. Dus de weg richting de lodge ingeslagen. Prachtig weer voor een gamedrive, droog en zonnig. Vrij snel al enkele giraffes gespot. Ook op de weg richting de lodge was een giraffe te zien, met bijzonder donkere vlekken, donkerder dan we ooit hadden gezien.
Mariese had niets teveel gezegd over de lodge: wat een spectaculair uitzicht hadden ze daar. Vanaf het grote terras kon je over een enorme groene vlakte, bezaaid met boompjes en struiken, kijken, en een blik op de rivier werpen. Helaas konden waren er geen dieren te zien. Het was niet druk, het terras was helemaal leeg. Personeel was bijzonder vriendelijk, en de koffie hoefden we niet te betalen. Goede reclame was het idee. Dus maar wat in de tip box gedaan.
Na de koffie de route vervolgd, en struisvogels gezien. Twee grote groepen bij elkaar, totaal wel veertig! Eentje beoefende een soort omgekeerde struisvogel politiek, enkel zijn nek en kop waren te zien, de rest was verscholen in het hoge gras.
Kort daarna bij de picnic site aangekomen, en even gekeken naar het uitzicht op de rivier. Ook hier geen dieren te zien.
Na de picnic site kwam de weg aan bij de rivier. Er stond hier geen water in, en er stonden bandensporen in, dus het leek alsof men hier met de jeeps over hadden gestoken. Het zag er echter niet betrouwbaar genoeg uit om dat ook te doen. Veel te modderig, en de sporen waren behoorlijk diep. Voor zover wij konden bepalen een uitnodiging om vast te komen zitten.
Geprobeerd een andere route te vinden, maar die leek er niet echt te zijn. Besloten om terug te keren, een uitstapje te maken naar het circuit “Little Serengeti”, om vervolgens via de main gate een andere route te volgen.
Twee keer een kudde olifanten gezien, beide met een schattig kleintje erbij. De eerste vlak langs de weg, de tweede liep wat verder weg over de open vlakte. Totaal zo’n vijfendertig olifanten gezien, maar daar stond het park dan ook om bekend.
De alternatieve route die we hadden gekozen kwam uiteindelijk weer op dezelfde weg terecht. Het was niet druk in het park, en de wegen waren goed, dus Joska heeft nog even onze zwabbertank bestuurd. Het was even wennen zullen we maar zeggen ;) Ze was erg in haar nopjes!
De rit naar onze lodge was anderhalf tot twee uur, dus op tijd weer richting Rhotia gegaan. We kwamen langs een viewpoint, met uitzicht op Lake Manyara, waar we eerder hadden gekampeerd. Even gestopt en van het uitzicht genoten. En weer een armband gekocht van een lokale verkoper :)
Bij terugkomst een foto gemaakt van ons samen met Farasi, want dit was onze laatste dag safari. Eigenlijk was dit een bonus dag, omdat we het bezoek aan nog een park vooraf niet hadden gepland.
Voor het eerst in dagen waren er andere gasten. Een familie uit New York (niet uit Amerika, maar specifiek New York dus), en een familie uit geen idee. Het was mooi weer, en men had de voorkant van onze tent, met uitzicht op de vallei, open gemaakt. Lekker buiten op het terras geborreld. Na het diner weer onder begeleiding naar de tent, en weer stond er iemand op wacht. De New Yorkers zaten in de tent naast ons, en de meiden begonnen te gillen. De man buiten ging vragen of ze hulp nodig hadden, maar ze waren in orde. Schijnbaar zat er een flinke ‘bug’ in het haar van één van de meiden.
Het was een goede bonus dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten