Herrie in de keukentent

Serengeti

(Vrijdag 16 maart 2018)  

Ondanks dat het een stillere plek leek, hadden we niet heel veel geslapen. ’s Nachts was er tumult. Geluid van brullende leeuwen. Geluid van hoeven, vlakbij. Dat vreemde soort lachende geluid dat zebra’s maken. Het leek alsof er een zebra dwars door het tentenkamp rende. Herrie, alsof iemand een watertank omtrapte. Vervolgens een jammerend geluid van een dier, alsof hij werd gepakt. Joska had al naar het fluitje gezocht, dat je kon gebruiken in geval van nood. Na het gejammer van het dier werd het stiller.

De volgende morgen vernomen dat een zebra achterna werd gezeten door een leeuw, en in de keukenten terecht was gekomen. Dat was de herrie die we hadden gehoord. De zebra had onder andere de over geramd. Eén van de olielampen voor de grote tent was ook omver gelopen. Ze hadden dit nog nooit meegemaakt.

Maliaki was ’s nachts de tent uit gegaan, en stond toen meters bij de leeuw vandaan.

De zebra was echter niet het dier dat het jammerende geluid had geproduceerd, dat bleek een gnoe te zijn geweest. Meters voor de tent vochten aasgieren met elkaar, schijnbaar om wat te eten. Cliff nodigde ons uit om een kijkje te gaan nemen. Hij liep om, en legde uit waarom. Rechtuit naar de plek lopen was niet verstandig, omdat er een verhoging in het gras was, en je nooit wist of daar een verrassing achter zat. Over het vlakke land dus. De gieren vertrokken toen we in de buurt kwamen. Daar lag het karkas van een gnoe. De leeuw of leeuwen hadden het beest nagenoeg op, de aasgieren vochten om de restjes. Cliff zei dat het nogal stonk, maar in eerste instantie merkten wij daar niks van. Pas toen we aan de andere kant gingen staan, roken we het ook. Zo’n verschil maakt de windrichting dus.

Rond negen uur was het tijd om de Serengeti te gaan verkennen. We hadden lunchpakketjes meegekregen. Door Naabi Gate gereden, en direct waren er al veel dieren te zien. De auto even langs de kant gezet, dak omhoog, en even naar de gnoes en de zebra’s gekeken.

Nog geen half uur later konden we twee leeuwen, een stelletje zo te zien, aanschouwen, vlak langs de hoofdweg. Ze waren lui, zoals te verwachten. Waren dit de leeuwen die in ons kamp waren geweest? Who knows!

We zijn in eerste instantie naar een tourist information center gereden. Even een pitstop gemaakt, en een andere kaart gekocht. Er zaten echter ook brutale apen, en een ervan sprong door het open dak in de auto. Geprobeerd hem eruit te jagen, maar ik kreeg enkel een boze reactie. Een medewerker schoot te hulp, en dreigde een steen naar het beest te gooien, waarna deze onze auto weer verliet. Snel het dak en de ramen gesloten, niet iets dat je nog eens wilt meemaken.

Naar het tankstation gereden en een paar liter diesel in de tank laten gooien. Vervolgens tijd om onze gekozen route te volgen. Hiervoor moesten we eerst weer een stuk terug, over een weg die half was afgezet, hobbelig en modderig was. Er lag deze keer echter een leeuwin op een boomstronk te rusten, vlak langs de route. Een mooi gezicht. Er stond reeds iemand te kijken, dus de auto erachter gezet.

Daarna kwam een uitdaging, er kwam een vrachtwagen aan. Die kon er niet langs. Inmiddels stonden er enkele voertuigen achter me, en niemand leek iets te gaan doen. We konden niet goed langs de vrachtwagen, want de weg liep schuin af, en was daar modderig. De vrachtwagen probeerde ruimte te maken, en ik probeerde erlangs te komen. Uiteindelijk lukte dat, maar heel handig was het niet. De vrachtwagen schoot er niet heel veel mee op, er was één auto uit de weg, maar er stonden er nog een aantal. Niet mijn probleem meer echter.

Nog geen half uur later konden we weer twee leeuwen zien. Eentje sprong net uit de boom. Waren dit de befaamde tree climbing lions? Ik zit nu de beelden terug te kijken, en zie dat in ieder geval één ervan een band om zijn nek heeft. De leeuwen gingen in het hoge gras liggen, en waren dus maar kort zichtbaar.

De route die we hadden bedacht konden we niet volgen. De weg ontbrak. Hij was wel te zien op Maps en gps, maar niet in het echt. Er was een weg naar een picnic site, maar die was te onvoorspelbaar, aan het begin was een plas, waar we niet omheen konden, en die vrij diep leek.

Besloten om weer terug te rijden, zodat we nog even het uitzicht op de Naabi Hill konden aanschouwen. We moesten wederom over een modderige weg, met een hoge modderige middenberm. Deze keer was er een tegenligger. Geprobeerd om naar links uit te wijken, maar dat lukte niet, door de hoge middenberm. De tegenligger ging achteruit, en ineens vloog de auto naar links, en moest ik flink terugsturen. Uiteindelijk gelukt, maar geen professionele manoeuvre. De gids in de andere auto lachte vriendelijk toen hij langsreed. Of lachte hij me uit?

Op de terugweg, in een watertje langs de main road, nog drie hippo’s gespot. Een uur later waren we bij de gate, en zijn we de heuvel op geweest, om uit te kijken op de enorme vlakte, de Serengeti.

Rond vier uur ’s middags weer terug. Even onder de bushdouche, en vervolgens een sundowner, waarbij we konden genieten van zebra’s die op nog geen vijftig meter bij ons vandaan stonden te grazen.

De zonsondergang gaf de lucht mooie kleuren. We hebben weer bij kaarslicht gegeten, deze keer gelukkig minder last van ongenode gevleugelde gasten.

’s Nachts waren weer leeuwen te horen, maar niet zo dichtbij als de nacht ervoor.